درد در هنگام زایمان
درد در هنگام زایمان
به ما تعلیم داده شده است که قائن فرزند ارشد آدم و حوا بوده است. اما از آنجایی که خدا درد زایمان را زیاد کرد (پیدایش 16:3)، حوا حتما پیش از سقوط فرزندان بیشتری داشته است، اینطور نیست؟
در اینجا چند دلیل ارائه میشود تا ثابت شود آدم و حوا پیش از سقوط فرزندی نداشتند.
دلیل اول، کتاب مقدس تعلیم میدهد آدم و حوا اولین انسانهایی بودند که خدا خلق کرد. تمام بشریت از آنها به وجود آمد و پیش از آنها هیچ نژاد بشری وجود نداشته است. آدم و حوا از میان یک جمعیت بزرگ انتخاب نشدند تا الگوهای این داستان باشند.
لوقا در اعمال 26:17 بیان میکند: «او همهٔ اقوام بشری را از یک انسان پدید آورد تا در سرتاسر زمین ساکن شوند؛ و زمانهای تعیین شده برای ایشان و حدود محل سکونتشان را مقرر فرمود.» و این برکت و فرمان به آدم و حوا داده شد که: «بارور و کثیر شوید» (پیدایش 28:1). آدم و حوا اولین زوج بودند؛ پس هر فرزندی فقط و فقط از آنها به وجود آمد.
دلیل دوم، من بر این باورم که پس از آفرینش، سقوط نسبتا سریع اتفاق افتاد. ما میدانیم سقوط به صورت آنی رخ نداد، چون آدم و حوا صدای یهوه خدا را در خنکی روز در حالی که در باغ میخرامید (پیدایش 8:3) تشخیص دادند. چه مدت طول میکشد یک ذهن کامل و بیگناه صدای خالق خود را تشخیص دهد؟ به نظر میرسد یک لحظه کفایت میکند. به این فکر کنید آدم چگونه میتوانست تمام حیوانات خلقشده را کمتر از یک روز نامگذاری کند؟ (پیدایش 19:2-20).
شیطان اندکی پس از روز هفتم (ایوب 7:38) و پیش از سقوط انسان (لوقا 18:10؛ مکاشفه 3:12-4؛ اشعیا 13:14-14؛ حزقیال 28) سقوط کرد و از این رو از آغاز در آنجا حضور داشت (یوحنا 44:8) و سعی میکرد آدم و حوا را فریب دهد تا از خدا نافرمانی کنند.
وسوسۀ اولین زوج بشریت توسط مار، یک فریب مستقیم و رو در رو و همچنین استدلال قانعکنندهای بود. اما در تمام تاریخ بشریت فقط یک انسان وجود داشت که بتواند در مقابل این نوع وسوسه مقاومت کند؛ آدم دوم، عیسای مسیح (اول قرنتیان 45:15-47). و این آخرین برخورد چهره به چهرۀ آدم آخر با شیطان در آغاز خدمت او (مرقس 12:1)، بلافاصله پس از غسل تعمید او اتفاق افتاد (مرقس 9:1-11).
من شباهتی قوی بین وسوسۀ عیسی و وسوسۀ آدم در باغ عدن میبینم. جایی که آدم اول، بهشتِ تمام بشریت را از دست داد (رومیان 12:5)، عیسی آن آدم دوم، دوباره بهشت را برای قوم خود پس گرفت (رومیان 15:5). خدمت آدم دوم (اول قرنتیان 45:1 و 47) در هنگام غسل تعمید او آغاز گردید و بلافاصله پس از آن وسوسه شروع شد. به همین ترتیب، در باغ عدن به آدم گفته شد: «بارور و کثیر شوید»، اما درست پس از روز هفتم به وسوسه افتاد. بنابراین، فرض بر این است که آدم و حوا بلافاصله بعد از دریافت دستورات اولیۀ خدا وسوسه شدند (پیدایش 28:1؛ 16:2-17).
سوم، پس از سقوط بود (پیدایش 23:3) که «زن» نام جدید خود، «حوا» به معنای «مادر همۀ زندگان» را دریافت کرد (پیدایش 20:3)؛ از این رو حوا پیش از سقوط، هنوز مادر نشده بود.
این نام جدید تا حدی هم به دلیل نفرین خدا بر زن بود: «درد زایمان تو را بسیار افزون گردانم، با درد فرزندان خواهی زایید» (پیدایش 16:3). بعضی معتقدند پیدایش 16:3 بدان معناست که یک مرجع قبلی برای حوا وجود داشته است (زایمان بدون درد) تا بتواند نفرین را با آن مقایسه کند. اما این ضرورتا درست نیست. بسیاری از کودکان وقتی برای اولینبار واکسن میزنند، گریه میکنند؛ در صورتی که قبلا آن را تجربه نکردهاند. نوزادان «اولینهای» زیادی دارند که طبیعتا قبلا آنها را تجربه نکردهاند؛ همچنین والدین وقتی اولینبار بچهدار میشوند، آنها هم اولینهای زیادی را دارند.
چهارم، آدم و حوا بلافاصله بعد از گناه خود، از باغ عدن رانده شدند. پیدایش 22:3-24 بیان میکند:
«و یهوه خدا فرمود: “اکنون آدم همچون یکی از ما شده است که نیک و بد را میشناسد. مبادا دست خود را دراز کند و از درخت حیات نیز گرفته بخورد و تا ابد زنده بماند.” پس یهوه خدا آدم را از باغ عدن بیرون راند تا بر زمین که از آن گرفته شده بود زراعت کند. پس آدم را بیرون راند، و در جانب شرقی باغ عدن کروبیان را قرار داد و شمشیری آتشبار را که به هر سو میگشت، تا راه درخت حیات را نگاهبانی کند.»
توجه داشته باشید هیچ اشارهای به بچههایی که از باغ رانده شدهاند وجود ندارد. با این حال، اگر فرزندی پیش از سقوط وجود داشته است، قطعا میبایست او نیز از باغ رانده شود. چرا؟ چون اگر چنین فرزندانی وجود داشتند، تحت امر رئیس عهد خود یعنی آدم بودهاند. پولس در رومیان 12:5 به این موضوع میپردازد: «پس، همانگونه که گناه به واسطۀ یک انسان وارد جهان شد، و به واسطۀ گناه، مرگ آمد، و بدینسان مرگ دامنگیر همۀ آدمیان گردید، از آنجا که همه گناه کردند.» آدم عامل اصلی وجود بشریت محسوب میشود، از این رو به واسطۀ گناه اصلی آدم، تمام بشریت گناهکار شناخته میشوند.
بهعلاوه، این فرزندانی که ادعا میشود وجود داشتهاند، میتوانستند از میوۀ درخت حیات بخورند (پیدایش 22:3) و بنابراین آنها نیز در آدم تا ابد گناهکار زندگی میکردند. اگر این فرزندان وجود داشتند و کثیر شدند، امروز کجا هستند؟ یک لحظه فرض کنید آنها در آدم گناهکار به حساب نیامدهاند. آیا به عنوان نژادی کامل و بیگناه به زندگی ادامه دادهاند؟ در کجای این دنیا اثری از مرگ و گناه وجود ندارد؟ (رومیان 23:6). چنین جایی وجود ندارد، چون همه گناه کردهاند و از جلال خدا کوتاه میآیند (رومیان 23:3).
و در آخر، گرچه آدم و حوا فرزندان دیگری هم داشتهاند (در کتاب مقدس نامی از آنها برده نشده است)، اما پیدایش 1:4 صراحتا به ما میگوید: «آدم زن خود حوا را بشناخت و او باردار شده، قائن را زایید و گفت: “به یاری خداوند مردی حاصل کردم!”» این متن مستقیما بیان نمیکند قائن فرزند اول بوده است، اما میتوان چنین استنباطی کرد. نام قائن یعنی «حاصلشده». حوا با لعنت (پیدایش 16:3) و هم با وعدۀ خدا مبنی بر آمدن یک منجی (پیدایش 15:3) آشنا بود. با توجه به گفتۀ پیدایش 1:4، حوا هیجانزده شد و بهاشتباه تصور کرد قائن همان منجی است که در پیدایش 15:3 از او یاد شده است. بهعلاوه، از آنجایی که قائن، هابیل را کشت، قطعا ذاتا یک گناهکار بوده است و به همین دلیل پس از سقوط متولد شده است. کل این متن و اهمیت نام قائن (به قسمت بالا در مورد تغییر نام حوا دقت کنید) حاکی از این است که تولد قائن آغازگر مرحلۀ جدیدی از تاریخ بشریت است؛ تولید نسل بشر آغاز شده بود!
امید میرود استدلالهای من در بالا با آن همه شواهد به شما کمک کند کاملا متوجه شوید اولین زوج بشریت پیش از سقوط فرزندی نداشتهاند.
درد در هنگام زایمان
