9 چیزی که باید دربارۀ تاثیرات ماریجوانا بر روی سلامتی بدانید
سال گذشته، آکادمیهای علوم، مهندسی و پزشکی، کمیتهای از کارشناسان را جهت بررسی جامعی از مطالب علمی مربوط به اثرات استفاده از ماریجوانا بر سلامتی تشکیل دادند. این کمیته بیش از ده هزار و هفتصد مطالعه را از نظر ارتباط موضوعی بررسی کرد و تقریبا به 100 نتیجهگیری تحقیقاتی مختلف در رابطه با مصرف ماریجوانا (حشیش) یا کانابینوئیدها و سلامتی دست یافت. یافتههای آنها اخیرا در گزارشی چهارصد صفحهای منتشر شده است.
در اینجا نه مورد که بر اساس این گزارش باید در مورد تاثیرات ماریجوانا بدانید آمده است:
- اصطلاحات ماریجوانا و حشیش به تمام قسمتهای گیاه .Cannabis sativa L از جمله دانهها، صمغ استخراجشده از هر قسمت از این گیاه و هر ترکیب، فرآورده، نمک، مشتق، مخلوط یا آمادهسازی چنین گیاهی، از دانهها یا صمغ آن اشاره دارد. کانابینوئیدها ترکیباتی هستند که سبب مسمومیت میشوند و ممکن است مصارف دارویی داشته باشند؛ دستهای از ترکیبات شیمیایی که بر گیرندههای کانابینوئید در سلولها اثر میگذارند و باعث مهار آزادسازی انتقالدهندههای عصبی در مغز میشوند. گیاه ماریجوانا حاوی بیش از صد نوع کانابینوئید است. در حال حاضر، دو کانابینوئید اصلی از این گیاه که در پزشکی مورد توجه قرار گرفتهاند، دلتا-9-تتراهیدروکانابینول (THC) و کانابیدیول (CBD) میباشند.
- تنها برای سه مزیت حشیش یا کانابینوئیدها، شواهد علمی قابل توجه و یا قطعی وجود دارد: درمان درد مزمن در بزرگسالان، درمان تهوع و استفراغ ناشی از شیمیدرمانی، حالت تهوع پس از شیمیدرمانی و بهبود علائم بیماری ام اس.
- شواهد قابل توجهی مبنی بر یک ارتباط آماری بین مصرف حشیش و افزایش خطر تصادفات وسایل نقلیۀ موتوری وجود دارد. مصرف حشیش به گزارش خود فرد و یا وجود THC در خون، بزاق یا ادرار، با 20 تا 30 درصد افزایش احتمال تصادف رانندگی همراه است.
- در ایالتهایی که مصرف حشیش قانونی است، خطر آسیبهای ناشی از مصرف بیش از حد ناخواستۀ حشیش در کودکان افزایش مییابد. مدارک کافی برای پشتیبانی یا رد رابطۀ آماری بین مصرف حشیش توسط بزرگسالان و مرگ ناشی از مصرف بیش از حد حشیش وجود ندارد.
- مصرف اخیر حشیش (در مدت 24 ساعت گذشته) عملکرد حوزههای شناختی یادگیری، حافظه و توجه را مختل میکند. همچنین تعداد محدودی از مطالعات، حاکی از وجود اختلالاتی در حوزههای شناختی یادگیری، حافظه و توجه در افرادی که مصرف حشیش را ترک کردهاند، میباشند. مصرف حشیش در دوران بلوغ با ایجاد اختلالاتی در پیشرفت تحصیلی و تحصیلات آتی، اشتغال و درآمد، روابط اجتماعی و نقشهای اجتماعی مرتبط است.
- مصرف حشیش احتمالا خطر ابتلا به اسکیزوفرنی و سایر روانپریشیها را افزایش میدهد؛ هرچه میزان مصرف بیشتر باشد، خطر نیز بیشتر خواهد بود. با این وجود، به نظر نمیرسد که مصرف حشیش احتمال ابتلا به اضطراب، افسردگی یا اختلال استرس پس از سانحه را افزایش دهد.
- شواهد نشان میدهد که هر گونه مصرف حشیش با افزایش افکار خودکشی (یعنی فکر کردن یا اشتغال ذهنی در مورد خودکشی)، افزایش اقدام به خودکشی و خطر بالاتر مرگ بر اثر خودکشی ارتباط دارد. مطالعات نشان میدهند که مصرف بالای حشیش (40 بار یا بیشتر) با خطر بالاتر افکار خودکشی و اقدام به خودکشی مرتبط است.
- مدارک قابل توجهی مبنی بر این وجود دارند که شروع مصرف حشیش در سنین پایینتر، یک عامل خطر برای ایجاد مشکل مصرف حشیش میباشد. شواهد متوسطی وجود دارند که نشان میدهند در دوران نوجوانی، فراوانی مصرف حشیش، رفتارهای مخالفتآمیز، مصرف الکل در سن پایینتر، مصرف نیکوتین، مصرف مواد مخدر والدین، عملکرد ضعیف در مدرسه، رفتارهای ضداجتماعی و سوءاستفادۀ جنسی در دوران کودکی، از عوامل خطر برای مشکل مصرف حشیش هستند. اضطراب، اختلالات شخصیتی و اختلالات دوقطبی از عوامل خطر برای بروز مشکلات مصرف حشیش به شمار نمیآیند.
- بیشتر مطالعات بررسیشده نشان میدهند که ارتباطی بین مصرف حشیش و استفاده یا وابستگی به مواد دیگر (از جمله الکل، تنباکو و سایر مواد مخدر غیرقانونی) وجود دارد، برخی از دادهها نشان میدهند که این اثر در افراد جوانتر، بارزتر است و به دوز یا دفعات مصرف حشیش بستگی دارد.
نویسنده: جو کارتر
